Literature: ಅನುಸಂಧಾನ; ‘ನನ್ನ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ದೇಹ ಆನಂದದ ತಾಣವಾಗುವ ಬಗೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ’ ಬೆಲ್ ಆಲಿಡ್ | Short Story of Bel Olid Anusandhana Column by Kannada Writer Narendra Pai


Short Story of Bel Olid : ಈಕೆಯ ಐದು ಕತೆಗಳನ್ನೋದಿದರೆ ಗಂಡಿಗೆ ಐದು ಕ್ಷಣಕಾಲಕ್ಕಾದರೂ ಸ್ವತಃ ಹೆಣ್ಣಾಗುವುದು ಎಂದರೇನೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ Wilder Winds ನಿಂದ (ಅನುವಾದ Laura McGlouchlin) ಆಯ್ದ ಒಂದು ಕತೆಯ ಅನುವಾದ ಇಲ್ಲಿದೆ. 

ಅನುಸಂಧಾನ | Anusandhana : ದೈನಂದಿನದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿವರಗಳನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಅವಳ ದುಗುಡ, ಏಕಾಕಿತನ, ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಕಥನದ ಉಸಿರಾಗಿ ಓದುಗನೆದೆಗೆ ತಟ್ಟುವಂತೆ ಹೇಳಬಲ್ಲ Isabel Olid Báez (1977, Spain), ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ Bel Olid ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತರು. ಕ್ಯಾಟಲೊನಿಯನ್ ಸಾಹಿತಿಯಾದ ಇವರು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿಯೂ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ, ಹಿರಿಯರಿಗಾಗಿಯೂ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಟೀಕೆ-ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನೂ, ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಬರೆಯುತ್ತ ನಾಲ್ಕು ವಿಭಿನ್ನ ಭಾಷೆಗಳ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೃತಿಗಳ ಅನುವಾದವನ್ನೂ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಬರೆಯುವುದರಾಚೆ ಚಳವಳಿ, ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲೂ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಅವರು ಲಿಂಗಾಧಾರಿತ ಅಸಮಾನತೆ, ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಕಟ್ಟಳೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ  ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿಯೂ, ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯಾಗಿಯೂ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ Wilder Winds ನಿಂದ (ಅನುವಾದ Laura McGlouchlin) ಆಯ್ದ ಒಂದು ಕತೆಯ ಅನುವಾದ ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗಿದೆ.
                                                                                      ನರೇಂದ್ರ ಪೈ, ಲೇಖಕ, ಅನುವಾದಕ (Narendra Pai)

ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್‌ಡಮ್‌ನ ಲೀಡ್ಸ್ ವಾಸಿ ಬರಹಗಾರ ಲಿಯಾಮ್ ಬಿಷಪ್ ‌ಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಬೆಲ್ ಆಲಿಡ್ ತಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಂಕಲನದ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಲ್ಲೀಗ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಕತೆಯ ಕುರಿತು ಕೂಡ ಅವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸಿನ ಪಾತ್ರಗಳಿವೆ, ತಾರುಣ್ಯದ ಪಾತ್ರಗಳು, ವಯಸ್ಸಾದ ಪಾತ್ರಗಳು, ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಆಗಷ್ಟೇ ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಅರಿವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವಂಥ ಹದಿಹರಯದ ಪಾತ್ರಗಳು. ಮತ್ತು ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿವೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಅದು ಅವರಿಗೊಂದು ಬಗೆಯ ನಿರ್ದೇಶಿತ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು – ಕಂಡೀಶನಿಂಗ್ ಎನ್ನುತ್ತೇವಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಹೇರಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವನ್ನು ನಾವು ಮಾಡಲೇಬೇಕು, ಕೆಲವೊಂದನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು, ಹಾಗಿದ್ದೂ ಕೆಲವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತೋ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಕೂಡ. “She is a Woman” ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹದಿಹರಯದ ಹುಡುಗಿ ನಿರೂಪಕಿ. ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನಗ್ನವಾಗಿ ಕಂಡು ಆಘಾತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ಆ ಹೆಂಗಸಿನ ಮಗಳೇ ನಿರೂಪಕಿಯ ಮೇಲೆ ಲೈಂಗಿಕ ಬಲಾತ್ಕಾರ ನಡೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅಂಥ ವಾಂಛೆಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.”

ತಮ್ಮ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾನೇಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು “ಸ್ಪೇಸ್” ಮುಕ್ತವಾಗಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ, ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕುರಿತು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಲೇ ಒಡೆಯುವುದನ್ನು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

“ಕೊನೆಗೂ ನಾವು ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮನ್ನು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಒಡೆಯುವ, ಭೇದ ಭಾವವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಬಹಳ ನೇರವಾದ ಒಂದು ಕ್ರಮ. ನಾನೀಗ ಎಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೆಲವೊಂದು ಸಿದ್ಧಮಾದರಿಯ ನಡಾವಳಿಯನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಜನಾಂಗೀಯ ಭೇದ, ಲಿಂಗಾಧಾರಿತ ಭೇದಭಾವ ಮುಂತಾದವೆಲ್ಲ ಬೇರೆಲ್ಲ ಕಡೆ ಇರುವಂತೆಯೇ ನಾನೀಗ ಬದುಕುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನಿಜಕ್ಕೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿವೆ.  ನಲ್ವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಮಹಿಳೆಯಂತೆ ಬದುಕಿದೆ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಎರಡೂ ಅಲ್ಲದ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯತ್ತ ಕೆಲವೊಂದು ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದೆ. ಅದರಿಂದೇನಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ನಾನು ಈ ಸಮಾಜ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಬಯಸುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ನನಗೆ ಅಂಥ ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲ.

ದೇಹ ಎನ್ನುವುದು ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಂದು ಅಸ್ತ್ರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೊಂದಿರುವಂಥಾದ್ದು. ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಅದನ್ನು ನಿಂದಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಕೇಡುಂಟು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಮೀರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಈ ದೇಹವನ್ನು ಒಂದು ಮನೆಯಂತೆ ಪೋಷಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಈ ದೇಹ ಒಂದು ಆನಂದದ ತಾಣವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನುತೋರಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಕಥಾನಕದ ಪಾತ್ರವರ್ಗವನ್ನು ವಿವರಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ಸಿದ್ಧಮಾದರಿಯ ಪಾತ್ರವರ್ಗವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವೇ. ನನ್ನ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಓದುಗರು ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ಆಯಾ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ.”

Short Story of Bel Olid Anusandhana Column by Kannada Writer Narendra Pai

ಬೆಲ್ ಆಲಿಡ್ ಕೃತಿಗಳು

ಕಥೆ : ಹೆಣ್ಣಿವಳು

ಹೆಲೆನಾ, ಯಜಮಾನರ ಮಗಳು, ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಲು ಕರೆದಿದ್ದಳು. ಅವರ ಡೈನಿಂಗ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಕರೆದಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ವಿಶೇಷವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮನೆಯ ಆಧುನಿಕತೆ ಮತ್ತು ವೈಭವಗಳೆದುರು ಕಂಗಾಲಾದವರಂತೆ, ಹಲಗೆ ತರ ಅಲುಗಾಡದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನಾನು ನನ್ನೆದುರಿದ್ದ ಹಾಲಿನ ಗ್ಲಾಸ್ ನೋಡುತ್ತ ಉಗುಳುನುಂಗಿದೆ. ಯಜಮಾನಿ ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾಲು ಎದುರಿಗಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಆಂಟಿ ಯಜಮಾನಿಯ ಬಳಿ ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ, ಕೆಲಸದವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ನನ್ನಮ್ಮ ಗುಣ ಹೊಂದುವವರೆಗೆ, ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರ್ಮಿಶನ್ ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೂ ಎಡತಾಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ಆಗೆಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿ, ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ತಾರುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರುವ ವಯಸ್ಸಿನವಳು, ಹಾಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬಳೇ ಇರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾರಿಗೋ ಕಂಡಿರಬೇಕು. ನನ್ನ ಆಂಟಿ ಯಜಮಾನಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಮಲಗಲು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ರೂಮು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೆಡ್ಡು, ಕನ್ನಡಿಯಿದ್ದ ವಾರ್ಡ್‌ರೋಬು ಮತ್ತು ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಇರಿಸಲಾದ ಹೂಗಿಡದ ಪುಟ್ಟ ಕುಂಡ ಕೂಡ ಇತ್ತು.

ಆಂಟಿ ಕಿಚನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಜಮಾನಿ ಅವಳಿಗೆ ನನಗೊಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ಹಾಲು ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಳು. ‘ದೇವರು ಒಳ್ಳೇದು ಮಾಡಲಿ! ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಂದುಂಡು ಬೆಳೀಬೇಕು.’ ಆಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಡೈನಿಂಗ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದರು. ನಾನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ. ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು, ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಕೈಯಿಟ್ಟು, ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹುಡುಗಿಯರು ಹೇಗೆ ಕೂರಬೇಕೆಂದು ನನ್ನಮ್ಮ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳೋ ಹಾಗೆ.

TV9 Kannada


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *